N i e s t r a w n o ś ć:

Przepłynął już ludzki potok,
w muzeum cicho jak w grobie.
Lecz z kątów wychodzą oto
cyniczni etnografowie.
Zerwawszy z moralnym pionem,
łypią oczami jak mamki*
na słynne jaja zdobione,
czyli tak zwane pisanki.
Patrzcie! ach, patrzcie bacznie
na to, co zaraz się zacznie:

E t n o g r a f   P i e r w s z y

(rozbija gablotkę z pisankami):

Hej, śmiejmy się w nos plotce,
vivat Piekło z Szatanem.
Hej, ty jajo w gablotce,
zaraz cię zjemy z chrzanem.

E t n o g r a f   D r u g i

(rozbija następną gablotkę z pisankami):

A ja też w naszym kole
się zabawię niekiepsko,
tylko, co do mnie, wolę
pisanki z musztardą sarepską.

(pochłania większą ilość pisanek, zaprawiając je wspomnianą musztardą sarepską)

C h ó r   E t n o g r a f ó w:

Śliczne są kobiet stopki,
lecz nie masz jak pisanki!
Hej, obłupujmy skorupki.
Hej, lejmy barszcz do szklanki.

(skonsumowują pozostałość bezcennych historycznych pisanek, przebierają się w przedhistoryczne kapelusze i tańczą)

N i e s t r a w n o ś ć:

Wolnego, szaleńcy młodzi.
Zaraz was Parka podetnie.
Skręt kiszek już nadchodzi.
Te jaja były stuletnie.

W s z y s c y  E t n o g r a f o w i e:

(Z oczami w słup wydają okrzyk „Ach!”, słaniają się na nogach i – przesławszy Publiczności należny uklon wraz z życzeniami „Wesołych Świąt” – w zrozumiałych męczarniach schodzą ze sceny życia)

K u r t y n a

Galileusz, wchodząc na wieżę
chodnikiem z linoleum,
rzekł: – Jajka? Tylko świeże
i w domu, nie w muzeum.

spada z fasonem